Ben jij iemand die met de pijn van een doodgeboren kind moet omgaan? Heb jij deze verwoestende woorden ooit gehoord: "Het spijt me zo erg, maar je baby zal dood geboren worden." Als een ouder is je kwelling onbeschrijflijk; het voelt aan als iets dat meer significatie heeft dan een miskraam in het eerste trimester, maar tegelijkertijd voelt het als minder significant dan het recht om te rouwen over de dood van een volgroeide baby. Je weet niet zeker hoe je je moet voelen.

Je hartzeer werd nog versterkt toen je noodgedwongen ook nog de opgewekte weeën en de bevalling van je kind moest doorstaan -- een kind dat je nooit zou wiegen; een kind dat je nooit mee naar huis zou nemen. Vervolgens moest je je ook nog bezighouden met een overlijdensakte voor je kind dat nooit had geleefd en met de beslissingen over wat er met het lichaam van je ongeboren kind moest gebeuren. Je staarde naar de miniatuurvormen van je zoon of dochter en bekeek de al perfect gevormde kleine oren, ogen, handen en voeten. Je voelde de verscheurende pijn van de wetenschap dat dit kleine mensje nooit zou horen, zien, lopen of zelf een leven in zijn of haar handen zou vasthouden.

Afkomstig van: allaboutlifechallenges