Alleenstaande vaders vormen een groeiende groep. Met eigen problemen en eigen oplossingen. Want mannen kijken anders tegen de opvoeding van hun kinderen aan dan vrouwen. Soms is dat heel lastig. ‘Ik heb staan netwerken op het schoolplein.’

Alleenstaande vader. Dat klinkt toch heel anders dan alleenstaande moeder. Bij een alleenstaande vader denk je aan huishoudens waarin alles los-vast is. Er wordt te weinig gestofzuigd, te weinig opgeruimd, te weinig gezond gegeten, te weinig over gevoelens gesproken. Gezellig eigenlijk wel, maar of de kinderen er nou zo bij gebaat zijn?

Want vaders doen hun kinderen veel te laat naar bed, ze rationaliseren al het leed weg, kinderen kunnen hun emoties niet kwijt bij hun vader. Als vader in zijn eentje de scepter zwaait, doet iedereen maar wat, hangt de boel als los zand aan elkaar, ontbreekt alle structuur. Alleenstaande vaders rommelen maar wat aan, plaatsen zichzelf op de eerste plaats, zitten niet te wachten met kopjes thee als hun kind thuiskomt van school.

Het is een schromelijke overdrijving. Natuurlijk. Maar het is vaak de teneur als het gaat over de groep. Als je er al iets over hoort. Want over alleenstaande moeders gaat het zoveel vaker. Over hoe moeilijk ze het hebben, hoe zwaar het is om iedere maand maar weer de eindjes aan elkaar te knopen en te zorgen dat er ‘s avond weer warm eten op tafel staat.

Het stoort Jørgen Mispelblom (57) wel eens dat het altijd en eeuwig maar gaat over alleenstaande moeders. En dat er zoveel misverstanden heersen over de manier waarop een man alleen een huishouden met kinderen weet te organiseren. ,,Niemand die ooit eens aan míj vraagt hoe ik dat nou eigenlijk allemaal doe.’’

Mispelblom weet waarover hij spreekt. Hij is al jaren voltijds nagenoeg verantwoordelijk voor de opvoeding van zoon Marc, die inmiddels 16 is. En dat hij het alleen doet, is al jaren geen onderwerp van gesprek. Niet dat hij er nou per se over wil praten of dat hij zichzelf eens flink op de borst wil kloppen, helemaal niet.

Afkomstig van: AD.nl